بدترین چیز برای یک قهرمان چیست؟
برای یک گلادیاتور، که سالها، جلوی شید استند می ایستاد، جلوی خبرنگاران را میگرفت و با شمشیر زبانش چلسی را آرام میکرد، برای مردی که توپ را از جلوی جرارد برداشت تا ویلیان به جمع مدافعان اضافه شود، برای مردی که دست از شانه های فرانکی برنداشت و او را بهترین در مقابل رونالدینیو خواند، برای همان آقایی که چیزی جز ساعت در دستانش برای تقدیم به هواداران چلسی نداشت ... آنقدر میتاخت تا همه چیز را به نفع بازیکنانش کند، برای قهرمانی که لندن را به بزرگترین امپراطوری جهان تبدیل کرد، برای جنگجوی بی پروایی که در جوانی صدای بریج را به آسمان ها میرساند، برای همان مردی که غرامت چهل میلیونی را هم نگرفت تا شهرش دوباره ساخته شود. سخت بود ...
سخت بود، وقتی در همان خانه قدیمی، جلوی همان جایگاه، آنگونه شود ...
وقتی انتهای بازی در گوش آنتونیو گفت: ای کاش بعد از گل چهارم انقدر خوشحالی نمیکردی ... میدانید یاد یک سوال افتادم؟
بدترین چیز برای یک قهرمان چیست؟!
- اینکه جلوی شهر خودش، مردم شهر ول وله کنان او را تحقیر کنند ...
.
پ.ن: شاید غرورت بهت اجازه نده اما من میگم که هنوزم تو قلبمون هستی و عاشقتیم پدر♥
بخاطر ما از چش خیلیها افتادی،از چش کارشناسا،از چش مربیها،از چش خبرنگارا از چش طرفدارای خیلی تیمها تا پیش ما محبوب بشی و بدون هستی تا ابد!

متن از عادل (میهمان*)سایت طرفداری

متن قشنگی بود حیفم اومد تووبلاگ نزارم با احترام به چلسی درود به مورینیو